header 2018 def

Voornemens maken...ik doe het elk jaar wel. En ook al haal ik er niet altijd het einde van het jaar mee, elk stapje dat ik zet is een verbetering. ik klop mezelf dan uitvoerig op mijn schouders en feliciteer mezelf met het behaalde resultaat. Als ik die voornemens bij mijn cliènten tegenkom, prijs ik ze helemaal de hemel in. En lukt het bij hen ook wel eens niet, hebben ze een terugval of geven ze er de brui aan, dan geef ik ze niet op hun donder, maar probeer ze met zachte hand en een schepje humor toch weer in beweging te krijgen. Zodat stilstand geen achteruitgang wordt.

Tegenwoordig ben ik voor mezelf ook een stuk vriendelijker als het even niet meezit. Vroeger niet. Ik was bikkelhard, verwachtte van mezelf onrealistische resultaten. Ik moest het altijd zelf kunnen, en wel nú meteen. Om hulp vragen vond ik lastig. `Kom op, niet zeuren. Iedereen kan het, jij ook. Kom eens van je ..... en ga aan de slag!´ Echt vriendelijk, maar niet heus. En dat gaat niet goed samen met een heel hoog gelegde lat.

Dat is gelukkig veranderd, en ik hoefde er niet eens een goed voornemen van te maken. Tegenwoordig praat ik mezelf meer moed in, dan dat ik mezelf afschiet op wat niet (meteen) lukt. Heb een langere adem om mijn doelen te bereiken en laat me niet zo snel uit het veld slaan. Zet ook bewust een paar stappen terug in de drukte van alledag, omdat ik nou eenmaal niet álle ballen tegelijk in de lucht kan houden. Practice what you preach, zeggen ze in Engeland. En nu ligt voor mij de focus dit jaar sterk op gezondheid en balans en maak ik daarin afwegingen..

Ik had dus al op Facebook gezet dat ik me in December had ingeschreven bij een fitness/club met persoonlijke begeleiding om een gezonder leefpatroon aan te leren, met goede voeding en meer rust in mijn agenda. Die eerste week...joh, ik voelde de kilo´s wegsmelten. Ik stuiterde van trots, het was heerlijk. En de tweede week deed ik net zo goed mijn best, en bleef het gewenste resultaat uit. Huh? Ik héb gesport, ik héb gezond gegeten, niet gesnoept, me ongans gedronken aan water en per dag minstens vier keer zoveel groente gegeten als voorheen, en toch bleef de wijzer van de weegschaal steken. Vroeger zou ik denken dat de week dus mislukt was. Ach stik met je nieuwe gewoonten, waar is de chocola? Nu niet meer. Natuurlijk prikte het even maar echt teleurgesteld in mezelf was ik niet.

Welnee! Ik zit nog in de balansfase, de weegschaal kiepert nog veel te hard op en neer, mijn lijf moet wennen aan al die nieuwe activiteiten en dingen die op mijn bord komen. Ik snoep intussen niet meer, eet massa´s groenten, pak de fiets of loop als het kan in plaats van de auto én ik hannes ook nog met twee blessures in mijn knie en schouder. Ik doe zo goed mogelijk wat ik kan en wat geadviseerd wordt. Kortom, ook al was het zíchtbare resultaat deze week nihil, ik wéét dat ik goed bezig was. En ik heb vertrouwen dat het goed komt. Mijn coach laat me ook niet anders geloven en geeft me nieuwe oefeningen die ik wél kan met mijn blessures..

Herken je dit? Laat jij het hoofd meteen hangen als je opruimdoelen niet gehaald worden of als je per ongeluk toch bezwijkt voor een tas vol goodies bij de Action of Ikea? Of denk je ´ik doe mijn uiterste best, en deze kleine stap achteruit zal me niet van mijn einddoel afhouden!´ Vraag jezelf ook eens af wat je nog kunt veranderen om je doelen wel te halen.

Wees een beetje aardig voor jezelf. Je mag best kritisch zijn, maar doe dat op een opbouwende manier. Schrijf voor jezelf eens op wat er allemaal wel goed ging, en waar je trots op bent. Streef ernaar om elke dag iets positiefs over jezelf te noteren. Dat werkt echt stukken beter dan jezelf afkammen. Ik zie het in mijn eigen logboek. En ik bikkel verder. Doe je mee?

En volgende week, dan hoop ik op een zichtbaar resultaat. Maar ik weet ook dat ik er zelf een groot aandeel in heb door bezig te blijven. En daar krijg ik vast héél veel spierpijn van.

Het einde van 2018 komt snel dichterbij. De kerstkaarten zijn geschreven, de plannen voor de feestdagen gemaakt, en we kijken hier allemaal uit naar de kerstvakantie.

Mijn man omdat twee weken vrij gewoon fijn is, met tijd voor wandelingen, de familie, een paar klusjes (ja okee, daar kijkt hij niet écht naar uit), en vooral veel gezelligheid.

Mijn zoon omdat hij op zondag 23 december zijn afstudeerscriptie moet inleveren, en hij in januari 2,5 jaar hard studeren hoopt af te sluiten en op zoek kan naar een baan en woonruimte. Hij is hard aan vakantie toe.

Mijn dochter omdat pubers natuurlijk het liefst áltijd vrij zijn.

En ik kijk uit naar de vakantie, omdat het een veelbewogen jaar was, privé, maar ook zakelijk. Er waren veel leuke afspraken, trainingen, een mooie omzet, goede gesprekken, maar ook teleurstellingen in het werk en moeilijke beslissingen.

Ik heb in elk geval zin in 2019, want er zijn mooie zakelijke plannen in ontwikkeling waarmee we de organizing wereld in Nederland hopen te verrijken met iets heel nieuws. En ik mag uitkijken naar twee congressen, in Londen en in Orlando. Dat zijn echt cadeautjes: mogen leren en een paar dagen optrekken met collega's van over de hele wereld.

Eigenlijk is de afsluiting van een jaar maar een raar iets. Die datums van 31 december en 1 januari worden zó magisch gemaakt, terwijl het droog bekeken eigenlijk niet echt verschilt van welke andere datumwisseling dan ook. En toch doe ik er elk jaar aan mee. Probeer ik mijn mailbox helemaal leeg te hebben voor 1 januari. Maak ik goede voornemens, of in elk geval denk ik er over na. Ben ik als een kind zo blij met een nieuwe agenda voor mijn werk en een nieuw bullet journal voor thuis. Schrijf ik zo netjes mogelijk, en zie ik dat helaas in de loop van het jaar lichtelijk verslonzen.

Maar één ding heb ik in elk geval al geregeld: ik heb me gisteren ingeschreven bij een sportschool. Voor een heel jaar maar liefst, dus niet verslappen na een paar weken. Een programma met aandacht voor beweging, conditie, gezonde voeding en coaching, binnen de mogelijkheden die ik met fibromyalgie nu eenmaal heb. Bij de intake zei de eigenaar van de sportschool: je bent in je werk dus altijd bezig met orde en overzicht en gedragsverandering, maar voor jezelf zet je dat qua gezondheid op de laatste plaats. Au. Die kwam wel even binnen. Dus wég met de smoesjes en het uitstelgedrag, waar organizers dus ook last van hebben. Ik vind het spannend en kijk uit naar wat het nieuwe jaar me ook in dat opzicht gaat brengen. Al ben ik bang dat ik daar vooral zelf heel hard voor mag gaan werken ;-)

Ik wens jullie in elk geval allemaal fijne feestdagen en een gezond, inspirerend, succesvol en vooral gelukkig 2019!