header 2018 def

Tijdens het APDO–congres in Londen afgelopen week hoorde ik in elke presentatie minstens één idee of uitspraak die bij mij bleef hangen en me uitnodigde tot verder nadenken of in actie komen. De komende tijd zal ik hier geregeld over bloggen, dat houdt mij scherp en hopelijk hebben mijn lezers er ook iets aan.

De eerste presentatie was van Rivka Caroline, een Brits/Amerikaanse organizer (www.sobeorganized.com) en moeder van zeven kinderen. Haar presentatie over het `organizen van gedesorganiseerde families` behandelde een aantal standpunten van bekende filosofen, schrijvers en leiders uit ons vakgebied. Volgens Rivka kost het gedesorganiseerd zijn veel meer energie dan jezelf en je huis organiseren. En een oorzaak van die desorganisatie wordt gevormd door de enorme keuzemogelijkheden die we hebben. Ze noemde Barry Schwarz, de schrijver van `The Paradox of Choice`. Toen hij een nieuwe spijkerbroek wilde kopen, vroeg de verkoopster hem `Wil je een slim fit, relaxed fit, baggy of extra baggy, stonewashed, acid washed of met scheuren? Donkerblauw, middenblauw, licht? Met knopen of een rits? Verbleekt of normaal?` Dus voor elk type broek moet je vervolgens ál die keuzes maken. Dat is toch om een beetje gestoord van te worden! En stel je voor dat je de `verkeerde` keuze maakt, dat levert nog meer stress op..

In Amerika had ik eenzelfde ervaring ooit in een enorm overdekt winkelcentrum, met een plein vol eettentjes. Wil je hamburgers, friet, pizza, mexicaans, vietnamees, chinees, japans, broodjes, salades of nog iets heel anders? Een kleine cola, middel of groot? Met of zonder ijs? Met of zonder rietje? Een bruin broodje of wit? Groot, midden of klein? Met of zonder salade? Welke salade dan? Welke dressing? Hoeveel bacon? Met of zonder uien? Kiezen uit drie soorten kaas.... Vóór ik mijn bestelling gedaan had, had ik volgens mij wel 15 vragen beantwoord. Om met theaterman Theo Maassen te spreken...ik wilde gewoon een bord warm eten!

Rivka pleitte in haar presentatie voor het troostende ritme van voorspelbaarheid en de vereenvoudiging van keuzes. Dat levert je zoveel méér op dan helemaal superhip meedoen met de laatste mode. Terug naar de basis dus. Weg met perfectionisme en de tsunami aan keuzes. En als dat saai lijkt...wat is daar dan mis mee als je er zelf een rustig gevoel van krijgt?

Ik ga de komende tijd weer in mijn eigen huis en leven kijken wat ik verder kan vereenvoudigen en ik houd je op de hoogte. (Ook een mooie insteek voor D´ruitdaging, wat denk je daarvan?)

Voornemens maken...ik doe het elk jaar wel. En ook al haal ik er niet altijd het einde van het jaar mee, elk stapje dat ik zet is een verbetering. ik klop mezelf dan uitvoerig op mijn schouders en feliciteer mezelf met het behaalde resultaat. Als ik die voornemens bij mijn cliènten tegenkom, prijs ik ze helemaal de hemel in. En lukt het bij hen ook wel eens niet, hebben ze een terugval of geven ze er de brui aan, dan geef ik ze niet op hun donder, maar probeer ze met zachte hand en een schepje humor toch weer in beweging te krijgen. Zodat stilstand geen achteruitgang wordt.

Tegenwoordig ben ik voor mezelf ook een stuk vriendelijker als het even niet meezit. Vroeger niet. Ik was bikkelhard, verwachtte van mezelf onrealistische resultaten. Ik moest het altijd zelf kunnen, en wel nú meteen. Om hulp vragen vond ik lastig. `Kom op, niet zeuren. Iedereen kan het, jij ook. Kom eens van je ..... en ga aan de slag!´ Echt vriendelijk, maar niet heus. En dat gaat niet goed samen met een heel hoog gelegde lat.

Dat is gelukkig veranderd, en ik hoefde er niet eens een goed voornemen van te maken. Tegenwoordig praat ik mezelf meer moed in, dan dat ik mezelf afschiet op wat niet (meteen) lukt. Heb een langere adem om mijn doelen te bereiken en laat me niet zo snel uit het veld slaan. Zet ook bewust een paar stappen terug in de drukte van alledag, omdat ik nou eenmaal niet álle ballen tegelijk in de lucht kan houden. Practice what you preach, zeggen ze in Engeland. En nu ligt voor mij de focus dit jaar sterk op gezondheid en balans en maak ik daarin afwegingen..

Ik had dus al op Facebook gezet dat ik me in December had ingeschreven bij een fitness/club met persoonlijke begeleiding om een gezonder leefpatroon aan te leren, met goede voeding en meer rust in mijn agenda. Die eerste week...joh, ik voelde de kilo´s wegsmelten. Ik stuiterde van trots, het was heerlijk. En de tweede week deed ik net zo goed mijn best, en bleef het gewenste resultaat uit. Huh? Ik héb gesport, ik héb gezond gegeten, niet gesnoept, me ongans gedronken aan water en per dag minstens vier keer zoveel groente gegeten als voorheen, en toch bleef de wijzer van de weegschaal steken. Vroeger zou ik denken dat de week dus mislukt was. Ach stik met je nieuwe gewoonten, waar is de chocola? Nu niet meer. Natuurlijk prikte het even maar echt teleurgesteld in mezelf was ik niet.

Welnee! Ik zit nog in de balansfase, de weegschaal kiepert nog veel te hard op en neer, mijn lijf moet wennen aan al die nieuwe activiteiten en dingen die op mijn bord komen. Ik snoep intussen niet meer, eet massa´s groenten, pak de fiets of loop als het kan in plaats van de auto én ik hannes ook nog met twee blessures in mijn knie en schouder. Ik doe zo goed mogelijk wat ik kan en wat geadviseerd wordt. Kortom, ook al was het zíchtbare resultaat deze week nihil, ik wéét dat ik goed bezig was. En ik heb vertrouwen dat het goed komt. Mijn coach laat me ook niet anders geloven en geeft me nieuwe oefeningen die ik wél kan met mijn blessures..

Herken je dit? Laat jij het hoofd meteen hangen als je opruimdoelen niet gehaald worden of als je per ongeluk toch bezwijkt voor een tas vol goodies bij de Action of Ikea? Of denk je ´ik doe mijn uiterste best, en deze kleine stap achteruit zal me niet van mijn einddoel afhouden!´ Vraag jezelf ook eens af wat je nog kunt veranderen om je doelen wel te halen.

Wees een beetje aardig voor jezelf. Je mag best kritisch zijn, maar doe dat op een opbouwende manier. Schrijf voor jezelf eens op wat er allemaal wel goed ging, en waar je trots op bent. Streef ernaar om elke dag iets positiefs over jezelf te noteren. Dat werkt echt stukken beter dan jezelf afkammen. Ik zie het in mijn eigen logboek. En ik bikkel verder. Doe je mee?

En volgende week, dan hoop ik op een zichtbaar resultaat. Maar ik weet ook dat ik er zelf een groot aandeel in heb door bezig te blijven. En daar krijg ik vast héél veel spierpijn van.