header 2018 def

Elke week laten wij onze boodschappen bezorgen. Dat is voor ons praktisch: ik hoef de boodschappen alleen maar uit de kratten te halen en in de kast te zetten. Haal ik mijn boodschappen in de winkel, dan moeten ze van het schap in de kar, van de kar op de loopband, terug in de (tassen in de) winkelkar, in de auto getild en naar binnen gedragen en opgeruimd. Zo heb ik elk ding al snel zes keer in mijn handen gehad of getild, en met fibromyalgie is dat best een zware belasting.

Er zit nóg een voordeel aan online winkelen voor mij: ik kom minder in de verleiding om allerlei lekkers mee te nemen dat niet op het lijstje staat. Sinds vorig jaar bij mij diabetes 2 werd vastgesteld, is het nóg belangrijker om gezond te eten. Online boodschappen doen stelt mij niet bloot aan allerlei geuren en prikkels, waardoor ik zou kunnen bezwijken en verkeerde dingen meeneem. De geest is wel sterk, maar de rest niet altijd. Ik heb ook een standaard boodschappenlijst die ik naloop bij het bestellen, en daar staan géén koekjes, chips of chocola op. Ook die standaardlijst helpt me om verstandige keuzes te maken.

Omdat ik evengoed maar een mens ben, belandt er toch wel eens wat lekkers in mijn virtuele boodschappenkarretje. Dat is geen probleem, als ik maar zorg dat ik dat lekkers er ook weer uitgooi vóór ik de bestelling definitief maak. Er is namelijk een moment waarop je niets meer kunt wijzigen aan je boodschappen. Tot die tijd gooi ik onbekommerd chips of chocola in mijn karretje, en haal ze er op een later moment weer uit. Als ik voel dat ik dat lastig ga vinden, vraag ik of mijn jongste de lijst even na wil lopen en er de "gevaarlijke" zaken uitgooit. De dingen die hij lekker vindt en die ik voor hem bestel (droge worstjes of koreaanse noodlesoep), vind ik echt niet te eten, dus dan is er geen risico dat ik me aan zijn lekkers vergrijp.

Zo had ik ook mijn paasboodschappen al besteld voor komend weekend. Dit keer wél met chocolade eitjes en twee chocolade paashazen. Zo groot als onze kinderen zijn, 17 en bijna 25, vind ik het nog te leuk om dat over te slaan. Met opzet had ik de rest van de chocola beperkt gehouden: één zakje met melkchocolade eitjes, en een nog kleiner zakje met iets crispy-achtigs en framboos.Verder veel verse groenten en fruit, salades, vis en gezonde hapjes bij de borrel. Daar kwam ik goed mee weg, dacht ik.

Tot vanmorgen onze allerliefste huishoudelijke hulp binnenwandelde, met een reusachtige zak met lekkers: chocolade eitjes, toffees, en heerlijke zelfgebakken koekjes. Dat doet ze elk jaar met Pasen en Kerst. Ik heb er maar om gelachen, en in gedachten een keer diep gezucht.

Een jaar met corona heeft op Yourganize ook impact gehad. Cliënten zetten afspraken tijdelijk in de pauzestand, een enkele cliënt viel helemaal weg, trainingen werden verschoven en nog een keer verschoven of uiteindelijk online gegeven. Toch rookte de schoorsteen gewoon door, en hoefde ik gelukkig geen beroep te doen op steun van de overheid. De tijd die vrijkwam stak ik deels in opleiding, deels in rust na een paar heel drukke jaren. Eigenlijk was het wel lekker zo: gewoon tijd kunnen nemen om nieuwe dingen te ontwikkelen óf gewoon met een boek op de bank te ploffen en een middag te lezen. Daar nam ik eigenlijk zelden de tijd meer voor.

Maar toch...na een jaar was de krimp in werk toch wel duidelijk merkbaar. En juist toen ik me ging afvragen hoe ik dat kon veranderen, rinkelde de telefoon. Een nieuwe cliënt die hulp zocht bij het opruimen van haar woning na een periode van ziekte. Een "oude" cliënt die na jaren belde en om advies vroeg bij een verhuizing. Een telefoontje van een woningbouwvereniging met het verzoek om training over hoarding te geven. Een gemeente die gebruik wil maken van mijn kennis en ervaring met hoarding en complexe situaties en een pilot-project wil starten. Het was een tijdje eb, en nu wordt het weer (over)vloed.

Daarnaast hoop ik binnenkort ook weer gewoon bij een aantal cliënten langs te kunnen als de maatregelen het toelaten of als we aan de beurt zijn geweest voor de vaccinatie. Kortom: ik héb me niet verveeld in het afgelopen jaar, en ik hoef me de komende tijd ook niet te vervelen. Dat is iets om heel dankbaar voor te zijn.

Getij, Oever, Kust, Oceaan, Zee, Rotsen, Strand, Water

Wat een Tom Pouce te maken heeft met electronica? Sinds vanmiddag alles.

Ik ben bij mijn cliënt Barend. Daar kom ik al járen over de vloer om hem te helpen overzicht te scheppen in zijn huis. Vanmiddag gaan we aan de slag op de logeerkamer. Er staat een slaapbank, die op dit moment niet uitgeklapt kan worden door alle dozen die er voor staan. We ontdekken twee stapels lege kartonnen dozen (hoera, snel opgeruimd en niet zwaar!), en dan een doos vól oude electronicaprojecten. De schroefjes, schuifjes en weerstandjes zitten dik onder het stof, de meters electriciteitskabel hangen er los bij, met soms nog een wiebelig stekkertje eraan. Soms ook niet. Het meeste verdwijnt zonder pardon in een plastic tas die ik later bij de milieustraat ga inleveren.

Eén van de projecten vangt mijn aandacht. Die gekke gele doosjes waar schuifjes op gemonteerd zijn...ze komen me zo bekend voor.... Barend draait zich naar me toe en vraagt lachend of ik weet waar die gele doosjes van gemaakt zijn. Ik pak er één vast en weet het dan zeker. Die gele kleur, dat plastic, die afmeting: het zijn de maatbakjes van zelfmaak-tom pouce uit de jaren '70. Langwerpige gele dozen, verpakt in cellofaan. Ze waren toen hartstikke hip, mijn moeder kocht ze regelmatig voor als we bezoek kregen. Het bladerdeeg zat er al gebakken bij, de gele pudding klopte je met melk op, en daarna kneep je zo'n zakje glazuur uit over het bladerdeeg-dekseltje. Een kind kon de was doen. Ik heb ze al jaren niet meer gezien, weet niet eens of zoiets nog te krijgen is. De gele room van de moderne tom pouce kan er in elk geval niet aan tippen.

En ik moet lachen om Barend, die zo inventief een tweede leven gaf aan die bakjes. Vanmiddag kijkt hij er nog een keer goed naar. Dan stopt hij het hele handeltje in de zak voor de milieustraat. De tijd van electronica solderen is voor hem voorbij, net als die van de zelfmaak-tom pouce. Geef hem maar een lekker stuk chocola.

In 2012 was ik in Chicago voor een ICD-congres. Na afloop van het congres vloog ik door naar Canada om nog een week op vakantie te gaan bij mijn familie. Tijdens een winkeltripje met mijn nicht kocht ik twee yogabroeken, die ik jarenlang gedragen heb tijdens het sporten, tijdens werk, op vakantie of gewoon thuis. Echt yoga heb ik er slechts enkele keren mee gedaan. We zijn inmiddels 8,5 jaar verder en de broeken lagen nog steeds in mijn kast, "want ze waren maar een klein beetje kapot". Bij de een was een naadje langs de tailleband losgegaan, de ander had toch wel slijtplekken en losgelaten naadjes op een genante plek, maar met een lange tuniek erover zag je er niets van. Erg hè? Ik zeg wel eens tegen klanten dat je vooral kleding moet dragen die kwalitatief goed is, je goed staat en die lekker zit, maar voor mezelf liet ik dat eerste deel gewoon weg.

Inmiddels had ik al lang nieuwe sportbroeken gekocht, maar mijn Canadese yogabroeken werden nog steeds uit de kast getrokken én gedragen. Handig voor vuile klussen bij cliënten, want ik hoefde er absoluut niet voorzichtig meer mee te zijn. In het afgelopen jaar speelde mijn werk zich toch vooral achter de pc af, en daar zag niemand die broek, zelfs niet met videobellen. Tot....ik deze kerstvakantie nog eens goed naar één van de twee broeken keek. Tja, die naad was gewoon echt kapot, en de stof eromheen zó dun dat repareren geen zin had. Eigenlijk zaten mijn nieuwe broeken veel lekkerder en warmer en zag ik er stukken beter mee uit. En voor ik me nog een keer kon bedenken, had ik de scheur met een forse ruk nóg veel groter gemaakt. De overdwarse naad kreeg ook een ruk. De broek was nu echt ondraagbaar.

Natuurlijk is het geen enkel probleem om wat kledingstukken met mankementjes in de kast te hebben, met een vlekje, een gaatje, gelubberd of compleet uit de tijd. Altijd handig voor klusjes, in de tuin werken, of om op vakantie mee te nemen en daar weg te doen voor je weer naar huis gaat. Ook voor gewoon thuis op de bank. Maar die stapel moet niet te groot worden. Er was voor mij in elk geval een grens bereikt en na achteneenhalf jaar trouwe dienst zijn we uit elkaar gegaan, mijn broek en ik. Maar die tweede yogabroek ligt er nog. Maar zijn tijd is ook bijna gekomen. Nog één keer dragen dan.

Yoga, Sterkte, Mensen, Vrouw, Meditatie, Fitness

Toen ik vanmorgen binnenliep bij mijn vaste vrijdagochtend-cliënt, viel ik bijna om van schrik. Haar ene oog was afgeplakt, het andere bont en blauw en met een dikke pleister erboven. Alsof ze in de boksring had gestaan. Ze had misschien niet verloren, maar wel flink geïncasseerd. Het bleek allemaal minder spannend natuurlijk: een kort wandelingetje buiten de deur zonder rollator en bij de entree van het wooncomplex letterlijk op haar gezicht gevallen. Ook de benen zaten vol blauwe plekken. Gelukkig had ze niets gebroken, het had zoveel erger kunnen zijn.

Toch blijkt het een nieuw signaal van wat de familie en ik de laatste maanden zien gebeuren. Het gaat allemaal niet zo lekker meer. De mobiliteit, het geheugen (niet zo gek als je al een eindje boven de 90 bent), het in beweging komen. Steeds meer moeite met beslissingen nemen, en vooral met het voortdurende afscheid nemen. Niet alleen van spullen, vooral van vaardigheden en herinneringen. Afscheid nemen van plannen die wel gemaakt, maar nooit meer uitgevoerd zullen worden. Het ene moment laat ze berusting zien, het andere moment is ze duidelijk aangedaan of komt ze terug op eerder genomen besluiten. Dat doet pijn om te zien, ook omdat ik het zag gebeuren bij mijn eigen moeder, en nu ook bij mijn schoonmoeder. Je weet zo ongeveer hoe de toekomst eruit ziet, en dat is een moeilijk plaatje.

In overleg met de familie stop ik een tijdje met de bezoeken en het opruimen en ordenen. Al die veranderingen brengen nu teveel onrust met zich mee. Tegen de tijd dat de verhuizing naar een zorgcentrum dichterbij komt, spring ik weer bij als dat nodig is. Mevrouw gaat zich fijn bezighouden met dingen die ze echt leuk vindt om te doen. Zo komen zij en haar familie er ook beter achter wat er straks bij de verhuizing naar een zorgcentrum wel en niet mee hoeft. Ik ben het hartgrondig met deze beslissing om tijdelijk te stoppen eens. Na een paar dikke zoenen bij het afscheid zegt ze nog een keer: "ik heb er zo van genoten als je kwam." Wat een mooi cadeau. Tot over een tijdje, lieve mevrouw K.!