header 2018 def

Voornemens maken...ik doe het elk jaar wel. En ook al haal ik er niet altijd het einde van het jaar mee, elk stapje dat ik zet is een verbetering. ik klop mezelf dan uitvoerig op mijn schouders en feliciteer mezelf met het behaalde resultaat. Als ik die voornemens bij mijn cliènten tegenkom, prijs ik ze helemaal de hemel in. En lukt het bij hen ook wel eens niet, hebben ze een terugval of geven ze er de brui aan, dan geef ik ze niet op hun donder, maar probeer ze met zachte hand en een schepje humor toch weer in beweging te krijgen. Zodat stilstand geen achteruitgang wordt.

Tegenwoordig ben ik voor mezelf ook een stuk vriendelijker als het even niet meezit. Vroeger niet. Ik was bikkelhard, verwachtte van mezelf onrealistische resultaten. Ik moest het altijd zelf kunnen, en wel nú meteen. Om hulp vragen vond ik lastig. `Kom op, niet zeuren. Iedereen kan het, jij ook. Kom eens van je ..... en ga aan de slag!´ Echt vriendelijk, maar niet heus. En dat gaat niet goed samen met een heel hoog gelegde lat.

Dat is gelukkig veranderd, en ik hoefde er niet eens een goed voornemen van te maken. Tegenwoordig praat ik mezelf meer moed in, dan dat ik mezelf afschiet op wat niet (meteen) lukt. Heb een langere adem om mijn doelen te bereiken en laat me niet zo snel uit het veld slaan. Zet ook bewust een paar stappen terug in de drukte van alledag, omdat ik nou eenmaal niet álle ballen tegelijk in de lucht kan houden. Practice what you preach, zeggen ze in Engeland. En nu ligt voor mij de focus dit jaar sterk op gezondheid en balans en maak ik daarin afwegingen..

Ik had dus al op Facebook gezet dat ik me in December had ingeschreven bij een fitness/club met persoonlijke begeleiding om een gezonder leefpatroon aan te leren, met goede voeding en meer rust in mijn agenda. Die eerste week...joh, ik voelde de kilo´s wegsmelten. Ik stuiterde van trots, het was heerlijk. En de tweede week deed ik net zo goed mijn best, en bleef het gewenste resultaat uit. Huh? Ik héb gesport, ik héb gezond gegeten, niet gesnoept, me ongans gedronken aan water en per dag minstens vier keer zoveel groente gegeten als voorheen, en toch bleef de wijzer van de weegschaal steken. Vroeger zou ik denken dat de week dus mislukt was. Ach stik met je nieuwe gewoonten, waar is de chocola? Nu niet meer. Natuurlijk prikte het even maar echt teleurgesteld in mezelf was ik niet.

Welnee! Ik zit nog in de balansfase, de weegschaal kiepert nog veel te hard op en neer, mijn lijf moet wennen aan al die nieuwe activiteiten en dingen die op mijn bord komen. Ik snoep intussen niet meer, eet massa´s groenten, pak de fiets of loop als het kan in plaats van de auto én ik hannes ook nog met twee blessures in mijn knie en schouder. Ik doe zo goed mogelijk wat ik kan en wat geadviseerd wordt. Kortom, ook al was het zíchtbare resultaat deze week nihil, ik wéét dat ik goed bezig was. En ik heb vertrouwen dat het goed komt. Mijn coach laat me ook niet anders geloven en geeft me nieuwe oefeningen die ik wél kan met mijn blessures..

Herken je dit? Laat jij het hoofd meteen hangen als je opruimdoelen niet gehaald worden of als je per ongeluk toch bezwijkt voor een tas vol goodies bij de Action of Ikea? Of denk je ´ik doe mijn uiterste best, en deze kleine stap achteruit zal me niet van mijn einddoel afhouden!´ Vraag jezelf ook eens af wat je nog kunt veranderen om je doelen wel te halen.

Wees een beetje aardig voor jezelf. Je mag best kritisch zijn, maar doe dat op een opbouwende manier. Schrijf voor jezelf eens op wat er allemaal wel goed ging, en waar je trots op bent. Streef ernaar om elke dag iets positiefs over jezelf te noteren. Dat werkt echt stukken beter dan jezelf afkammen. Ik zie het in mijn eigen logboek. En ik bikkel verder. Doe je mee?

En volgende week, dan hoop ik op een zichtbaar resultaat. Maar ik weet ook dat ik er zelf een groot aandeel in heb door bezig te blijven. En daar krijg ik vast héél veel spierpijn van.

Het einde van 2018 komt snel dichterbij. De kerstkaarten zijn geschreven, de plannen voor de feestdagen gemaakt, en we kijken hier allemaal uit naar de kerstvakantie.

Mijn man omdat twee weken vrij gewoon fijn is, met tijd voor wandelingen, de familie, een paar klusjes (ja okee, daar kijkt hij niet écht naar uit), en vooral veel gezelligheid.

Mijn zoon omdat hij op zondag 23 december zijn afstudeerscriptie moet inleveren, en hij in januari 2,5 jaar hard studeren hoopt af te sluiten en op zoek kan naar een baan en woonruimte. Hij is hard aan vakantie toe.

Mijn dochter omdat pubers natuurlijk het liefst áltijd vrij zijn.

En ik kijk uit naar de vakantie, omdat het een veelbewogen jaar was, privé, maar ook zakelijk. Er waren veel leuke afspraken, trainingen, een mooie omzet, goede gesprekken, maar ook teleurstellingen in het werk en moeilijke beslissingen.

Ik heb in elk geval zin in 2019, want er zijn mooie zakelijke plannen in ontwikkeling waarmee we de organizing wereld in Nederland hopen te verrijken met iets heel nieuws. En ik mag uitkijken naar twee congressen, in Londen en in Orlando. Dat zijn echt cadeautjes: mogen leren en een paar dagen optrekken met collega's van over de hele wereld.

Eigenlijk is de afsluiting van een jaar maar een raar iets. Die datums van 31 december en 1 januari worden zó magisch gemaakt, terwijl het droog bekeken eigenlijk niet echt verschilt van welke andere datumwisseling dan ook. En toch doe ik er elk jaar aan mee. Probeer ik mijn mailbox helemaal leeg te hebben voor 1 januari. Maak ik goede voornemens, of in elk geval denk ik er over na. Ben ik als een kind zo blij met een nieuwe agenda voor mijn werk en een nieuw bullet journal voor thuis. Schrijf ik zo netjes mogelijk, en zie ik dat helaas in de loop van het jaar lichtelijk verslonzen.

Maar één ding heb ik in elk geval al geregeld: ik heb me gisteren ingeschreven bij een sportschool. Voor een heel jaar maar liefst, dus niet verslappen na een paar weken. Een programma met aandacht voor beweging, conditie, gezonde voeding en coaching, binnen de mogelijkheden die ik met fibromyalgie nu eenmaal heb. Bij de intake zei de eigenaar van de sportschool: je bent in je werk dus altijd bezig met orde en overzicht en gedragsverandering, maar voor jezelf zet je dat qua gezondheid op de laatste plaats. Au. Die kwam wel even binnen. Dus wég met de smoesjes en het uitstelgedrag, waar organizers dus ook last van hebben. Ik vind het spannend en kijk uit naar wat het nieuwe jaar me ook in dat opzicht gaat brengen. Al ben ik bang dat ik daar vooral zelf heel hard voor mag gaan werken ;-)

Ik wens jullie in elk geval allemaal fijne feestdagen en een gezond, inspirerend, succesvol en vooral gelukkig 2019!

Deze zomer was ik met mijn man en dochter een paar weken in Schotland. Nou is álles wat Brits is voor mij goed als het om vakantie gaat, maar Schotland stond al jaren op nummer 1 op mijn verlanglijst en dit jaar was het eindelijk zo ver. Boeken gelezen, kaarten nageplozen, uitgezocht wat we wilden zien, kortom, ik was voorbereid als nooit tevoren. Wist zelfs al hoe de omgeving er uit zag door naspeuringen op internet.

Dat het landschap en de mensen me toch nog compleet overrompelden, was een plezierige verrassing. Wát een mooi land met ontzettend vriendelijke mensen. We hebben genoten en ik zou het liefst volgende maand terug gaan. Nou vooruit, het wordt begin oktober, want dan heb ik een congres in Schotland. Hè, wat toevallig ;-)

Voor de vakantie had ik me heilig voorgenomen om dit jaar niet in de souvenir-valkuil te donderen. Wel veel foto's maken, maar vooral niet met allerlei dingetjes thuis komen. Dat is gelukt. Deels. Dacht ik.

Al de allereerste dag in de Schotse Hooglanden, op bezoek in het Bezoekerscentrum van de National Trust of Schotland, viel mijn oog op een omslagdoek. Een práchtige, lokaal geweven omslagdoek met keltische knopen in paars en diep-blauw. Maar ja, kom op zeg, ik was nog geen 24 uur op de plaats van bestemming, en de prijs loog er eerlijk gezegd ook niet om. Niet doen dus. We kochten een kaartje voor een safari met een landrover en een mooie ansichtkaart en gingen terug naar het huisje om te gaan wandelen. Een paar dagen gingen voorbij. We kwamen nog wel vaker bij het bezoekerscentrum, want het waren onze buren (kilometers verder, dat wel) en daar hadden we tenminste WiFi zodat we even met thuis konden kletsen. En ja, die doek....hij bleef lonken en vleien dat hij zo mooi was en me zo goed stond. Ik moest elke keer aaien, maar bleef spijkerhard.

Maar ja....toen reden we naar Eilean Donan, het meest gefotografeerde kasteel van Schotland....en verdorie....daar hing die doek wéér! En nog goedkoper ook! Nou ja, ik kan er een heel verhaal van maken over hoe sterk ik van plan was te zijn, maar de doek hangt nu hier aan de kapstok. Er zijn wel meteen een paar andere sjaals en doeken in de bak voor de kringloop verdwenen.

En bleef het daarbij? Welnee. Een boek over tuinieren met beestjes, een paar andere boeken voor man en dochter (oooh, boekhandel Waterstones op Princes Street in Edinburgh....gevaarlijk, maar toch dóen als je in de buurt bent!), een shirt voor onze zoon, een cadeautje voor onze jarige werkster, een blik toffees...stiekem sloop er toch het een en ander onze tassen in. En vergeet de supermarkten niet: heerlijke limoenmarmelade die je hier niet kunt krijgen.

En ik ontdekte iets van mezelf: ik ben zó gek op alles wat Brits is, dat ik vooral in de laatste dagen van zo'n vakantie erg veel moeite heb om de knip dicht te houden. Welja, nog een mooie prent voor aan de muur. En nog een tijdschrift. En een blikje koekjes. Pfffff. Alsof ik heel het Verenigd Koninkrijk in mijn koffer mee naar huis wil nemen en me wil onderdompelen in smaken en geuren en taal en stoffen. En eerlijk is eerlijk: ik geniet intens van alles wat mee kwam en heb dus ook geen spijt. Het wordt gedragen of gelezen of het gaat op.

Maar als organizer sta ik toch wel van mezelf te kijken. Dus Marjolijn, lieve beste collega die me deze week iets liet lezen over souvenirs en die ik toen mijn eigen blog hierover beloofde....ik kán het gewoon niet als het om Groot Brittanië gaat. Frankrijk of Duitsland zijn lang zo gevaarlijk niet, maar boeien me stukken minder. Ga je mee in oktober om me te behoeden voor mijn valkuil?

De website van Yourganize was al een tijdje hard toe aan een grote onderhoudsbeurt. Er lagen al ruim een jaar nieuwe portretfoto's klaar, hier en daar stond verouderde informatie, een verkeerd logo en links die niet (meer) werkten. Dat ontsnapte aan mijn aandacht omdat het qua werk en privé nogal druk was en mijn prioriteiten elders lagen. Nu alles in rustiger vaarwater is gekomen, is het dus hoog tijd om aan de slag te gaan.

Pagina na pagina wordt doorgenomen, getest en bekeken op inhoud. Overbodige zinnen worden geschrapt, complete onderdelen gaan verdwijnen (zoals het Administratie Kompas, dat per vandaag is uitverkocht en niet opnieuw wordt gedrukt). En ik ben nog lang niet klaar. Kleine dingetjes zijn al gewijzigd, door mezelf of door mijn webbeheerder Annelies Hoolmans van Siteturn. Andere dingen vragen meer tijd en overleg. Het herschrijven van tekst gaat met sprongen, en dat zal het minst in het oog vallen.

Ik kies er voor om tijdens de veranderingen en het onderhoud de website in de lucht te houden en dus beetje bij beetje de informatie en lay-out aan te passen. De meeste informatie klopt immers wel en ik wil de potentiële klanten van Yourganize wel van dienst zijn met mijn aanbod. Zomaar een paar weken platgaan vind ik geen optie.

Maar mocht je de komende tijd nog gekke dingetjes tegen komen, van verschoven blokjes tot een tikkie lelijke layout: er wordt aan gewerkt. Vanmiddag ga ik overleggen met Annelies en dan kan zij aan de slag om alles weer netjes, compleet en mooi te maken. Een ogenblik geduld nog. Je hoort het wel als we klaar zijn!

Een van de nadelen van werken als zelfstandige zonder personeel of zelfstandig professional, is dat je af en toe zo'n behoefte kunt hebben aan overleg over een lastige situatie. Je loopt wel eens ergens tegen aan waarvan je achteraf denkt: "Had ik dat niet ánders kunnen doen? Wat had ik kunnen zeggen? Ben ik wel op de goede weg met deze cliënt?" Of in het ergste geval: "ik ben bang dat ik ga omvallen, ik ben overbelast/te betrokken/bedreigd/ik slaap er niet meer van." Als er ter plekke niemand is om mee te praten, heb je dus hulp van een collega nodig.

Vooral dat laatste komt vaker voor dan je zou denken. Wij organizers voelen ons vaak (mede)verantwoordelijk voor een goede begeleiding, ook als dat soms buiten ons eigenlijke vakgebied ligt. En als de gedachte bij je opkomt "maar als ik het opgeef, dan is er niemand om het over te nemen, dús moet ik wel blijven!", dan zit je er tot je nek in en moet iemand anders met een frisse en neutrale blik met je mee kijken.

Gelukkig is er dan intervisie: het overleg in een kleine, vertrouwde groep collega's, waar zulke vragen en casussen (anoniem uiteraard!!!) worden besproken. Ik ben zelf lid van twee intervisiegroepen: een "gewone" met collega's uit de regio en een hoarding-intervisiegroep die landelijk opereert. En toevallig hadden we maandag en woensdag afspraken.

Pittige bijeenkomsten dit keer, met verhalen uit het werkveld waar we het allemaal benauwd van kregen of van volschoten. Gelukkig leidde het tot heldere inzichten voor de collega's die de casus inbrachten én was er ruimte om ook met elkaar te kijken wat deze verhalen met óns deden. Uiteraard kan ik daar hier niet verder over uitweiden. Maar wat ik wel kan doen, is zeggen hóe blij ik ben met deze collega's, met de kennis, compassie en soms ontnuchterend harde inzichten die nodig zijn om dit werk te kunnen doen. Dus: Divya, Annelie, Ingrid, Klazien, Marjolijn, Marjon, Patricia, Rosette en Janny: een dikke klapzoen en tot de volgende keer!