bg header aangepast

Het was vandaag weer Barend-dag. Ik kijk er elke keer naar uit. We beginnen de afspraak altijd op ongeveer dezelfde manier. Een hand, een begroeting, een minuut of 5 even kletsen op de bank ("Hoe gaat het?""Nou goed." "Wat gaan we doen vandaag?" "Zullen we maar verder gaan waar we gebleven zijn?") en dan lopen we achter elkaar aan naar onze werkplek. Dat is al een paar weken de zolder. Het woord "vol" beschrijft nog niet goed genoeg hoe het er daar uitzag.

Maar inmiddels zijn we een aantal weken verder. Er ontstaat meer en meer loopruimte op de vloer. De hoge stapels dozen worden één voor één lager. Soms zucht Barend een keer diep: "tjongejonge, wat héb ik toch allemaal bewaard. En waarom eigenlijk?" Soms krijgt ie het benauwd, is een doos toch nog net even te lastig om op dat moment aan te pakken. En soms, zoals vandaag, gaat hij als een diesel door. Afvalzakken en dozen met oud papier worden in vlot tempo gevuld. De stapel af te voeren spullen wordt hoger en hoger. Die ga ik binnenkort een keer halen met mijn inhuur-kracht, een sterke spierbundel die alle dozen de trappen afsjouwt en afvoert naar de milieustraat. Dat mag Barend van mij niet zelf doen vanwege zijn gezondheid, en ik kan het zelf ook niet.

Barend zegt: Wat is er nog veel om te doen hè? Ik vraag hem of hij ook beseft hoeveel er al gedaan is, hoeveel ruimte er al gemaakt is en wat er allemaal weg is. Hij zegt: "dat komt allemaal door jou. Als jij er bij bent, kan ik veel meer. Dan wordt het gemakkelijker om besluiten te nemen". En nee, hij voelt zich niet gedwongen. Ik kijk ook wel uit, dan zou ik mijn werk niet goed doen.

En tegen het einde van onze afspraak, als hij ziet wat er nog uitgezocht moet worden in die ene hoek en dat hij nu al weet dat dat bijna allemaal weg mag, zegt Barend ineens: "ik ben hier zó blij mee. Ik vind het best moeilijk af en toe, maar het lucht me zo ontzettend op om dit te doen."

Ik schiet vol. Wat is deze man al ver gekomen, wat ben ik trots op hem en blij. Een dag met een gouden randje in het boek van een organizer.

Ze ziet eruit als een schattig kleuter-engeltje. Maar ze ontpopte zich als een woedend vuurspuwend mini-draakje toen haar moeder voorstelde om het houten hobbelpaard, waar kleutertje echt te groot voor was, weg te geven aan een ander kind. Luid protest (understatement!), terwijl ze het paard uit de handen van haar moeder rukte. Zelfs dat deed ze schattig ;-)

Uiteraard was het hobbelpaard met onmiddellijke ingang het allerliefste speelgoed dat ze ooit had gehad. Ze klom erop en begon verwoed te schommelen. Maar tsja....ze was toch écht te groot. De blokkeerhoutjes, die er voor moeten zorgen dat kind en paard niet over de kop gaan, krasten over de vloer, ze kon niet lekker schommelen, en dat maakte haar eigenlijk nog veel bozer. Onbewust besefte ze denk ik wel dat moeder gelijk had, maar toch mocht het paard niet met mij mee naar de speelgoedbank. En dat is prima, als je zo klein bent, hoef je nog niet logisch te kunnen redeneren en weloverwogen te besluiten. Het paard mocht nog even blijven.

Zo werkt het niet alleen bij kinderen. Ook bij volwassen cliënten, die soms na jaren weer een verloren schat terugvinden, treedt dit mechanisme op. Zó blij dat ze iets weer terug hebben, ook al is het jaren niet gebruikt, niet meer nodig, niet meer mooi, eigenlijk zelfs niet meer gewenst...en dan toch niet los kunnen laten.

Nou ja. Misschien volgende week dan. Als ze zich een bult geschommeld hebben en inmiddels een nieuw favoriet stuk speelgoed hebben teruggevonden!

In december van 2017 doe ik voor mezelf mee met het "minimalisten-spel". Het is de bedoeling dat je op dag 1 dan één overbodig ding je huis uit doet, op dag 2 twéé dingen en zo verder tot 31 december. Van piepkleine dingetjes tot grotere, van onbetekenende tot spullen waar behoorlijk wat emotionele waarde en herinneringen aan zitten.

Wat dan zoal? Nou...kijk maar naar de foto hieronder. Drie schattige shirtjes/truitjes die ooit (in de vorige eeuw!) gekocht zijn voor onze oudste van bijna 22. Ook onze jongste van 14 heeft ze nog gedragen. Ik heb de truitjes een tijdje verstopt, achter in mijn kast met quiltstoffen ("wie weet máák ik er ooit nog wel iets anders van". Duh, wie houd ik daar voor de gek?)

Nu het zo'n 11 jaar geleden is dat ze voor het laaste gedragen zijn, vind ik het zelf ook belachelijk. Waarom zouden ze hier in de kast moeten blijven liggen, als iemand anders er ook plezier van kan hebben? Ze zien er nog heel goed uit, zijn lekker warm...er lopen in Eindhoven vast kinderen rond die er blij mee zouden zijn.

Als ik ze vastpak om deze foto te maken, voel ik dat zachte fluweel, zo vertrouwd. Soms is dat aanraken "gevaarlijk", de neiging om het toch te houden kan dan heel sterk worden. En ja, ik slik ook wel even.

Maar ik stap straks op weg naar de stad toch even binnen bij de kledingbank. De superzachte truitjes mogen op weg naar een ander kind, waar dan net zo lekker mee geknuffeld wordt als wij met die van ons deden. En nog steeds doen trouwens. En dat is belangrijker dan drie truitjes, achter in een kast, waar anders nooit meer iets mee gedaan zou worden.

Mijn man en ik zijn al een paar weken op zolder aan het opruimen en ontrommelen. Er moest een nieuwe werkplek gemaakt worden en dat betekende uiteraard schuiven met meubels en dozen. We kwamen nogal wat "ouwe meuk" tegen dat al tijden niet meer van zijn plek was geweest en dus ook niet gebruikt. Heel veel daarvan verdween pardoes naar de kringloop of in de kliko. Het ruimt heerlijk op moet ik zeggen.

Vandaag was ik aan de beurt om een doos boeken uit te zoeken. Mijn man had zijn deel al uitgezocht, en wat er nu nog in de doos lag was oftewel van mij of het interesseerde hem niet wat er mee gebeurde. De eerste 5,6,7 boeken waren gemakkelijk: niet van mij geweest, niet interessant, huppetee weg ermee. Toen kwamen er een paar boeken van een van mijn favoriete schrijvers. Ik wist niet meer of ik ze digitaal had of niet en ging dat eerst maar uitzoeken. Nee dus, en daarom mochten ze blijven.

En toen werd het lastig. Een oud sprookjesboek. Onze kinderen hebben het nooit gelezen, ik zal het waarschijnlijk ook niet gauw meer pakken, maar tsja...die herinneringen hè? En daarna een kruising van een leesboek en een strip van de Fabeltjeskrant. Lowieke de Vos. Zoef de Haas. Willem en Ed, Bor, Stoffel, Mijnheer de Raaf, Juffrouw Ooievaar en Truus de Mier....ik zie ze zo voor me en ik hóór ze ook nog. Ik heb een hele tijd zitten bladeren. Gekke plaatjes. Dun verhaaltje. Aan de ene kant gruwelijk gedateerd, en aan de andere kant hartstikke hip. Maar....wilde ik het nou houden of niet? Nog meer bladeren. En toen zag ik het....

De naam in de kaft was niet de mijne, maar die van mijn man. Gek genoeg veranderde dat álles. Niet dat je nu denkt dat ik alles van mijn man zo weg kieper, maar het feit dat dat specifieke boek dus nooit van mij was geweest, maakte het gemakkelijker om de knoop door te hakken. Ik snap zelf nog niet helemaal waarom dat zo werkte, want ik heb die herinneringen aan de Fabeltjeskrant net zo goed als hij. Wat maakt het dan uit van wie dat boek was, zul je denken? Geen idee, maar het boek gaat naar een nieuwe eigenaar. Wie mij kan uitleggen wat er nou vanmiddag in mijn hoofd gebeurde, is van harte welkom. Want bij een ander kan ik het als professional organizer meestal wel uitleggen, maar bij mezelf is dat blijkbaar een stuk lastiger ;-)

Wát een rommelkamer! Dat is het eerste wat ik denk als ik de deur opendoe en naar binnenkijk. Hoe bestaat het dat je hier kunt werken? Ik zou stapeldol worden in zo'n chaos. Ik tel vier onuitgepakte tassen, zie uitgespreide papieren op de grond, een paar rollen inpakpapier, een redelijk opgeruimd bureau en een érg vol tweede werkblad. De vensterbank ligt vol prulletjes en rommeltjes. Geen wonder dat "ze" vindt dat hier iets aan moet gebeuren.

Maar wacht eens...dat zijn wel erg bekende spullen allemaal....En dat uitzicht ken ik ook!

Okee, ik biecht het maar op. Het is mijn eigen werkkamer. Dit is dus wat er gebeurt als ik met mijn gedachten en emoties te druk ben met andere zaken. Als ik mijn energie dringend in andere zaken moet steken, kom ik bij vlagen niet meer toe aan rust en structuur in mijn eigen omgeving scheppen. Dat heb ik eerder meegemaakt en het komt ook allemaal weer goed. Ik heb het nodig, maar ik schuif het ook wel eens voor me uit.

Vandaag dus maar de mouwen opstropen en in kwartiertjes aan de slag. Walk the talk, noemen ze dat in Amerika. Practice what you preach. En gelijk heb ik ;-), het komt echt allemaal weer in orde met die rommelkamer. Straks is het weer mijn kantoor!

Het Kompas

yourganize kompasHet Administratie-Kompas is een handzaam boekje, waarin je alle essentiële informatie over je huis, huishouden en huisgenoten bundelt.Alle gegevens zijn in een ogenblik te vinden. Handig voor jezelf, maar onmisbaar in geval van nood, als een ander zijn weg moet vinden in jouw administratie.

Meer info? Klik hier

 

D'ruitdaging

druitdaging
D'ruitdaging is een ludieke, vrolijke en motiverende manier om overbodige spullen je huis uit te werken. In de maand oktober krijg je dagelijks een kleine of grotere opdracht om je te helpen afstand te doen van spullen die je niet meer nodig hebt. Het is een jaarlijks terugkerend evenement en de deelname is gratis. Meer lezen?

 

Yourganize Yournaal

tip

Het Yourganize Yournaal is vanaf 2006 een bron geweest van handige tips, top-tien lijstjes, achtergrondinformatie over organizing en de nieuwste diensten van Yourganize. Per 1 mei kun je je niet meer apart abonneren. Toch op de hoogte blijven? Klik dan op de RSS-feed (oranje icoontje rechtsboven op de homepage) of like de Facebook pagina van Yourganize. Lees hier de artikelen die in de afgelopen periode geplaatst zijn.