bg header aangepast

Deze zomer was ik met mijn man en dochter een paar weken in Schotland. Nou is álles wat Brits is voor mij goed als het om vakantie gaat, maar Schotland stond al jaren op nummer 1 op mijn verlanglijst en dit jaar was het eindelijk zo ver. Boeken gelezen, kaarten nageplozen, uitgezocht wat we wilden zien, kortom, ik was voorbereid als nooit tevoren. Wist zelfs al hoe de omgeving er uit zag door naspeuringen op internet.

Dat het landschap en de mensen me toch nog compleet overrompelden, was een plezierige verrassing. Wát een mooi land met ontzettend vriendelijke mensen. We hebben genoten en ik zou het liefst volgende maand terug gaan. Nou vooruit, het wordt begin oktober, want dan heb ik een congres in Schotland. Hè, wat toevallig ;-)

Voor de vakantie had ik me heilig voorgenomen om dit jaar niet in de souvenir-valkuil te donderen. Wel veel foto's maken, maar vooral niet met allerlei dingetjes thuis komen. Dat is gelukt. Deels. Dacht ik.

Al de allereerste dag in de Schotse Hooglanden, op bezoek in het Bezoekerscentrum van de National Trust of Schotland, viel mijn oog op een omslagdoek. Een práchtige, lokaal geweven omslagdoek met keltische knopen in paars en diep-blauw. Maar ja, kom op zeg, ik was nog geen 24 uur op de plaats van bestemming, en de prijs loog er eerlijk gezegd ook niet om. Niet doen dus. We kochten een kaartje voor een safari met een landrover en een mooie ansichtkaart en gingen terug naar het huisje om te gaan wandelen. Een paar dagen gingen voorbij. We kwamen nog wel vaker bij het bezoekerscentrum, want het waren onze buren (kilometers verder, dat wel) en daar hadden we tenminste WiFi zodat we even met thuis konden kletsen. En ja, die doek....hij bleef lonken en vleien dat hij zo mooi was en me zo goed stond. Ik moest elke keer aaien, maar bleef spijkerhard.

Maar ja....toen reden we naar Eilean Donan, het meest gefotografeerde kasteel van Schotland....en verdorie....daar hing die doek wéér! En nog goedkoper ook! Nou ja, ik kan er een heel verhaal van maken over hoe sterk ik van plan was te zijn, maar de doek hangt nu hier aan de kapstok. Er zijn wel meteen een paar andere sjaals en doeken in de bak voor de kringloop verdwenen.

En bleef het daarbij? Welnee. Een boek over tuinieren met beestjes, een paar andere boeken voor man en dochter (oooh, boekhandel Waterstones op Princes Street in Edinburgh....gevaarlijk, maar toch dóen als je in de buurt bent!), een shirt voor onze zoon, een cadeautje voor onze jarige werkster, een blik toffees...stiekem sloop er toch het een en ander onze tassen in. En vergeet de supermarkten niet: heerlijke limoenmarmelade die je hier niet kunt krijgen.

En ik ontdekte iets van mezelf: ik ben zó gek op alles wat Brits is, dat ik vooral in de laatste dagen van zo'n vakantie erg veel moeite heb om de knip dicht te houden. Welja, nog een mooie prent voor aan de muur. En nog een tijdschrift. En een blikje koekjes. Pfffff. Alsof ik heel het Verenigd Koninkrijk in mijn koffer mee naar huis wil nemen en me wil onderdompelen in smaken en geuren en taal en stoffen. En eerlijk is eerlijk: ik geniet intens van alles wat mee kwam en heb dus ook geen spijt. Het wordt gedragen of gelezen of het gaat op.

Maar als organizer sta ik toch wel van mezelf te kijken. Dus Marjolijn, lieve beste collega die me deze week iets liet lezen over souvenirs en die ik toen mijn eigen blog hierover beloofde....ik kán het gewoon niet als het om Groot Brittanië gaat. Frankrijk of Duitsland zijn lang zo gevaarlijk niet, maar boeien me stukken minder. Ga je mee in oktober om me te behoeden voor mijn valkuil?

Een van de nadelen van werken als zelfstandige zonder personeel of zelfstandig professional, is dat je af en toe zo'n behoefte kunt hebben aan overleg over een lastige situatie. Je loopt wel eens ergens tegen aan waarvan je achteraf denkt: "Had ik dat niet ánders kunnen doen? Wat had ik kunnen zeggen? Ben ik wel op de goede weg met deze cliënt?" Of in het ergste geval: "ik ben bang dat ik ga omvallen, ik ben overbelast/te betrokken/bedreigd/ik slaap er niet meer van." Als er ter plekke niemand is om mee te praten, heb je dus hulp van een collega nodig.

Vooral dat laatste komt vaker voor dan je zou denken. Wij organizers voelen ons vaak (mede)verantwoordelijk voor een goede begeleiding, ook als dat soms buiten ons eigenlijke vakgebied ligt. En als de gedachte bij je opkomt "maar als ik het opgeef, dan is er niemand om het over te nemen, dús moet ik wel blijven!", dan zit je er tot je nek in en moet iemand anders met een frisse en neutrale blik met je mee kijken.

Gelukkig is er dan intervisie: het overleg in een kleine, vertrouwde groep collega's, waar zulke vragen en casussen (anoniem uiteraard!!!) worden besproken. Ik ben zelf lid van twee intervisiegroepen: een "gewone" met collega's uit de regio en een hoarding-intervisiegroep die landelijk opereert. En toevallig hadden we maandag en woensdag afspraken.

Pittige bijeenkomsten dit keer, met verhalen uit het werkveld waar we het allemaal benauwd van kregen of van volschoten. Gelukkig leidde het tot heldere inzichten voor de collega's die de casus inbrachten én was er ruimte om ook met elkaar te kijken wat deze verhalen met óns deden. Uiteraard kan ik daar hier niet verder over uitweiden. Maar wat ik wel kan doen, is zeggen hóe blij ik ben met deze collega's, met de kennis, compassie en soms ontnuchterend harde inzichten die nodig zijn om dit werk te kunnen doen. Dus: Divya, Annelie, Ingrid, Klazien, Marjolijn, Marjon, Patricia, Rosette en Janny: een dikke klapzoen en tot de volgende keer!

Ze ziet eruit als een schattig kleuter-engeltje. Maar ze ontpopte zich als een woedend vuurspuwend mini-draakje toen haar moeder voorstelde om het houten hobbelpaard, waar kleutertje echt te groot voor was, weg te geven aan een ander kind. Luid protest (understatement!), terwijl ze het paard uit de handen van haar moeder rukte. Zelfs dat deed ze schattig ;-)

Uiteraard was het hobbelpaard met onmiddellijke ingang het allerliefste speelgoed dat ze ooit had gehad. Ze klom erop en begon verwoed te schommelen. Maar tsja....ze was toch écht te groot. De blokkeerhoutjes, die er voor moeten zorgen dat kind en paard niet over de kop gaan, krasten over de vloer, ze kon niet lekker schommelen, en dat maakte haar eigenlijk nog veel bozer. Onbewust besefte ze denk ik wel dat moeder gelijk had, maar toch mocht het paard niet met mij mee naar de speelgoedbank. En dat is prima, als je zo klein bent, hoef je nog niet logisch te kunnen redeneren en weloverwogen te besluiten. Het paard mocht nog even blijven.

Zo werkt het niet alleen bij kinderen. Ook bij volwassen cliënten, die soms na jaren weer een verloren schat terugvinden, treedt dit mechanisme op. Zó blij dat ze iets weer terug hebben, ook al is het jaren niet gebruikt, niet meer nodig, niet meer mooi, eigenlijk zelfs niet meer gewenst...en dan toch niet los kunnen laten.

Nou ja. Misschien volgende week dan. Als ze zich een bult geschommeld hebben en inmiddels een nieuw favoriet stuk speelgoed hebben teruggevonden!

Het was vandaag weer Barend-dag. Ik kijk er elke keer naar uit. We beginnen de afspraak altijd op ongeveer dezelfde manier. Een hand, een begroeting, een minuut of 5 even kletsen op de bank ("Hoe gaat het?""Nou goed." "Wat gaan we doen vandaag?" "Zullen we maar verder gaan waar we gebleven zijn?") en dan lopen we achter elkaar aan naar onze werkplek. Dat is al een paar weken de zolder. Het woord "vol" beschrijft nog niet goed genoeg hoe het er daar uitzag.

Maar inmiddels zijn we een aantal weken verder. Er ontstaat meer en meer loopruimte op de vloer. De hoge stapels dozen worden één voor één lager. Soms zucht Barend een keer diep: "tjongejonge, wat héb ik toch allemaal bewaard. En waarom eigenlijk?" Soms krijgt ie het benauwd, is een doos toch nog net even te lastig om op dat moment aan te pakken. En soms, zoals vandaag, gaat hij als een diesel door. Afvalzakken en dozen met oud papier worden in vlot tempo gevuld. De stapel af te voeren spullen wordt hoger en hoger. Die ga ik binnenkort een keer halen met mijn inhuur-kracht, een sterke spierbundel die alle dozen de trappen afsjouwt en afvoert naar de milieustraat. Dat mag Barend van mij niet zelf doen vanwege zijn gezondheid, en ik kan het zelf ook niet.

Barend zegt: Wat is er nog veel om te doen hè? Ik vraag hem of hij ook beseft hoeveel er al gedaan is, hoeveel ruimte er al gemaakt is en wat er allemaal weg is. Hij zegt: "dat komt allemaal door jou. Als jij er bij bent, kan ik veel meer. Dan wordt het gemakkelijker om besluiten te nemen". En nee, hij voelt zich niet gedwongen. Ik kijk ook wel uit, dan zou ik mijn werk niet goed doen.

En tegen het einde van onze afspraak, als hij ziet wat er nog uitgezocht moet worden in die ene hoek en dat hij nu al weet dat dat bijna allemaal weg mag, zegt Barend ineens: "ik ben hier zó blij mee. Ik vind het best moeilijk af en toe, maar het lucht me zo ontzettend op om dit te doen."

Ik schiet vol. Wat is deze man al ver gekomen, wat ben ik trots op hem en blij. Een dag met een gouden randje in het boek van een organizer.

Mijn man en ik zijn al een paar weken op zolder aan het opruimen en ontrommelen. Er moest een nieuwe werkplek gemaakt worden en dat betekende uiteraard schuiven met meubels en dozen. We kwamen nogal wat "ouwe meuk" tegen dat al tijden niet meer van zijn plek was geweest en dus ook niet gebruikt. Heel veel daarvan verdween pardoes naar de kringloop of in de kliko. Het ruimt heerlijk op moet ik zeggen.

Vandaag was ik aan de beurt om een doos boeken uit te zoeken. Mijn man had zijn deel al uitgezocht, en wat er nu nog in de doos lag was oftewel van mij of het interesseerde hem niet wat er mee gebeurde. De eerste 5,6,7 boeken waren gemakkelijk: niet van mij geweest, niet interessant, huppetee weg ermee. Toen kwamen er een paar boeken van een van mijn favoriete schrijvers. Ik wist niet meer of ik ze digitaal had of niet en ging dat eerst maar uitzoeken. Nee dus, en daarom mochten ze blijven.

En toen werd het lastig. Een oud sprookjesboek. Onze kinderen hebben het nooit gelezen, ik zal het waarschijnlijk ook niet gauw meer pakken, maar tsja...die herinneringen hè? En daarna een kruising van een leesboek en een strip van de Fabeltjeskrant. Lowieke de Vos. Zoef de Haas. Willem en Ed, Bor, Stoffel, Mijnheer de Raaf, Juffrouw Ooievaar en Truus de Mier....ik zie ze zo voor me en ik hóór ze ook nog. Ik heb een hele tijd zitten bladeren. Gekke plaatjes. Dun verhaaltje. Aan de ene kant gruwelijk gedateerd, en aan de andere kant hartstikke hip. Maar....wilde ik het nou houden of niet? Nog meer bladeren. En toen zag ik het....

De naam in de kaft was niet de mijne, maar die van mijn man. Gek genoeg veranderde dat álles. Niet dat je nu denkt dat ik alles van mijn man zo weg kieper, maar het feit dat dat specifieke boek dus nooit van mij was geweest, maakte het gemakkelijker om de knoop door te hakken. Ik snap zelf nog niet helemaal waarom dat zo werkte, want ik heb die herinneringen aan de Fabeltjeskrant net zo goed als hij. Wat maakt het dan uit van wie dat boek was, zul je denken? Geen idee, maar het boek gaat naar een nieuwe eigenaar. Wie mij kan uitleggen wat er nou vanmiddag in mijn hoofd gebeurde, is van harte welkom. Want bij een ander kan ik het als professional organizer meestal wel uitleggen, maar bij mezelf is dat blijkbaar een stuk lastiger ;-)

Het Kompas

yourganize kompasHet Administratie-Kompas is een handzaam boekje, waarin je alle essentiële informatie over je huis, huishouden en huisgenoten bundelt.Alle gegevens zijn in een ogenblik te vinden. Handig voor jezelf, maar onmisbaar in geval van nood, als een ander zijn weg moet vinden in jouw administratie.

Meer info? Klik hier

 

D'ruitdaging

druitdaging
D'ruitdaging is een ludieke, vrolijke en motiverende manier om overbodige spullen je huis uit te werken. In de maand oktober krijg je dagelijks een kleine of grotere opdracht om je te helpen afstand te doen van spullen die je niet meer nodig hebt. Het is een jaarlijks terugkerend evenement en de deelname is gratis. Meer lezen?

 

Yourganize Yournaal

tip

Het Yourganize Yournaal is vanaf 2006 een bron geweest van handige tips, top-tien lijstjes, achtergrondinformatie over organizing en de nieuwste diensten van Yourganize. Per 1 mei kun je je niet meer apart abonneren. Toch op de hoogte blijven? Klik dan op de RSS-feed (oranje icoontje rechtsboven op de homepage) of like de Facebook pagina van Yourganize. Lees hier de artikelen die in de afgelopen periode geplaatst zijn.