Tijdens een kennismakingsgesprek met een nieuwe cliënt stelde ik wat vragen over de spullen die geordend moesten worden. De boeken, tijdschriften, kleding, klusspullen, losslingerende dingetjes in alle kamers en de stapels op zijn bureau. Daarna vertelde ik hoe ik meestal samen met mijn cliënten aan het werk ga bij het organizen.

Mijn cliënt begon wat onrustig te schuiven, vertelde met enige aarzeling dat hij er erg veel moeite mee heeft om dingen "te laten gaan", veel twijfel heeft en aan veel dingen erg hecht. De opluchting was duidelijk zichtbaar op zijn gezicht toen ik zei dat ik nooit spullen van cliënten weggooi zonder hun toestemming en dat ik ook geen spullen aanraak of verplaats als ze dat liever niet hebben. Ik heb liever dat cliënten hun spullen zélf in dozen of zakken doen, als onderdeel van het loslaat-proces. Daarnaast begrijp ik heel goed dat spullen die al lang op een bepaalde plek liggen, een soort landkaart vormen voor mensen. Als je daar zo maar in gaat rommelen, verstoor je meer dan alleen een "rommelige" stapel.

Binnenkort gaan we samen aan het werk om van zijn huis een fijne, gezellige, opgeruimde plek te maken. Ik heb er zin in. En hij nu ook.